نیکوکاران نابکار | مدرسه اقتصاد

ترجمه

پاتوق دانشجو

جزوات

boxweb
معرفی کتاب از ها جون چانگ

نیکوکاران نابکار

www.ketabestan.ir

Print Friendly, PDF & Email

زمان انتشار: ۱۴:۵۸ ۱۳۹۲/۰۸/۵

نيکوکاران نابکار لقبي است که چنگ به کشورهاي ثروتمندي مي‌دهد که بازار آزاد و تجارت‏ خارجى آزاد را به كشورهاى تنگدست با اين هدف موعظه مى‏كنند كه سهم ‏بيشترى از بازارهاى كشورهاى مزبور را به چنگ آورند و از ظهور رقباي ‏احتمالى پيشگيرى كنند.

کتاب نیکوکاران نابکار ( افسانه تجارت خارجی آزاد و تاریخجه پنهان سرمایه‌دار)دارای نه فصل است که پرفسور چانگ در آن می کوشد تاريخچه واقعي سرمايه داري و جهاني سازي را روايت کند و با حمله به باورهاي نادرست درباره توسعه نشان دهد:

* تجارت خارجى آزاد از آزادى انتخاب كشورهاى تهيدست مى ‏كاهد.

* ممكن است راه ندادن شركت‏هاى خارجى به كشورهاى درحال‏ توسعه دردرازمدت به نفع اين كشورها باشد.

* سرمايه‏ گذارى در شركتى كه قرار است 17 سال زيان دهد ممكن است‏ پيشنهادى عالى باشد.

* برخى از بهترين شركت‏هاى دنيا در مالكيت دولت هستند و به دست آن‏ اداره مى‏ شوند.

* براى توسعه اقتصادى، »اقتباسِ« ايده از خارجى‏ هاى خلاق ضرورى‏ است.

* تورمِ پايين و احتياط دولتى ممكن است براى توسعه اقتصادى زيانبارباشد.

* وجودِ فسادْ ناشى از زيادى بازار است، نه كمبود آن.

* بازار و دموكراسى شركايى طبيعى نيستند.

* تهيدستى كشورها ناشى از تنبل بودن مردمشان نيست؛ »تنبل« بودن مردم‏اين كشورها ريشه در تهيدستى‏ شان دارد.

هاچون چنگ بدين ترتيب کشورهاي فقير را فرا مي‌خواند تا با سرپيچى از گرايش بازار و حمايت سنجيده از فعاليت‏هاى‏ اقتصادى‏ اى كه در درازمدت موجب ارتقاى بازدهى مى‏شود – يعنى عمدتاً، ولى‏ نه فقط، حمايت از صنايع توليدى – گام در راه توسعه گذارند: بازارها گرايش شديدى به تحكيم وضع موجود دارند. بازار آزاد كشورها را به كارى وا مى‏ دارد كه در آن اينك مهارت يافته‏ اند. اين گرايش بازار بدان معناست كه كشورهاى تنگدست بايد به ‏فعاليت‏هاى كم بازده كنونى خود ادامه دهند. اما ادامه آن فعاليت‏ها دقيقاً همان كارى‏ است كه آنها را تنگدست مى‏كند. اگر كشورهاى تنگدست عزم كنند كه تنگدستى را پشت سرگذارند بايد از گرايش بازار سرپيچى كنند و به كارهاى ‏دشوارترى دست بزنند كه درآمد بيشترى برايشان فراهم مى‏آورد – راه دومى ‏براى آنها وجود ندارد…. شركت نوكيا، از محل درآمد فعاليت‏هايش در تجارت چوب، چكمه پلاستيكى و كابل برق، 17 سال به بخش نوزادِ الكترونيك خود يارانه ‏پرداخت كرد. سامسونگ، از محل سود حاصل از فعاليت در بخش‏هاى نساجى‏ و پالايش نيشكر، بيش از يك دهه به بخش نوزاد الكترونيك خود يارانه داد. اگر آنها از علايم بازار صميمانه تبعيت مى‏كردند، يعنى همان كه نيكوكاران نابكار به كشورهاى درحال‏توسعه سفارش مى‏كنند، نوكيا همچنان اندر خم قطع‏درختان مى‏بود و سامسونگ مشغول پالايش نيشكر وارداتى. به نحو مشابه، اگر كشورها مى‏خواهند خود را از تنگدستى نجات دهند، بايد از گرايش بازار سربتابند و به عرصه صنايع پيچيده و پيشرفته‏ تر پاگذارند.

اما پرسش مهم اين است كه‏ دقيقاً كجا بايد سرمايه‏ گذارى كرد؟ پاسخ چنگ صنعت، يا دقيق‏تر صنعت توليدى است. مثال او در اين باره موفقيت سوئيس و سنگاپور است: سوئيس كشورى نيست كه با پول‏هاى مشكوكِ سپرده شده در بانك‏هاى‏ مرموزش و ولخرجى‏ هاى توريست‏ هاى ساده‏ لوحى كه سوغاتى‏ هاى بُنجلى مثل‏ زنگوله گاو و ساعت بلبلى مى‏ خرند گذران كند. در واقع، سوئيس صنعتى‏ترين‏ كشور جهان است. از سال 2002، سوئيس با فاصله بسيار زيادى از ديگر كشورها، بالاترين توليد صنعتىِ سرانه جهان را داشته است – 24 درصد بيشتر از ژاپن يعنى دارنده دومين رتبه توليد صنعتى سرانه؛ 2/2 برابر ايالات متحده؛ 34 برابر چين يعنى كارگاه جهانِ امروز؛ و 156 برابر هند. به نحو مشابه، سنگاپور يعنى دولت‏شهرى كه عموماً يك مركز مالى و بندر تجارى موفق تلقى مى‏شود، كشورى بسيار صنعتى است. توليد صنعتى ِ‏سرانه سنگاپور 35 درصد بيشتر از «موتورخانه صنعتى» كره، و 18 درصد بيشتر از آمريكاست.

دیدگاه تازه‌ای بنویسید:

*

مطالب مرتبط

آخرین مطالب